Ooit was er een schrijver, toen nog jong en klein, die duizenden verhalen voor zich zag. Alleen, zij durfde niet met letters te spelen. In plaats daarvan werd ze vrienden met verf, met de kwasten en kleuren. 

 

Deze vriendschap duurde velen jaren, met veel avonturen en plezier.

 

Totdat de schrijver, nu ouder en groter, letters zag liggen. Terwijl zij wachtte tot haar koffie klaar was, speelde ze met de letters totdat er, niet alleen een verhaal ontstond, maar ook een nieuwe vriendschap. Een vriendschap die al die jaren geduldig had gewacht. 

 

Maar de schrijver wilde de oude vriendschap niet kwetsen en betrok hem er overal bij. 

 

Tot op een dag de oude vriendschap zei: bouw die nieuwe vriendschap op, ga kijken wat het je brengt. Ik ben altijd hier. Want in de kern willen we alle drie hetzelfde: iets creëren. 

 

Schrijver heeft nu een nieuwe vriendschap, eentje die ze tijd geeft en aandacht.  Haar oude vriend bezoekt zij regelmatig, dan praten ze over kleuren, gaan naar musea of proberen nieuwe materialen uit.

 

De schrijver is niet meer vermomd als kunstenaar.

Ze is wat ze eigenlijk altijd al was: een schrijver.